Episode: Perlanja MAsuk Kota
[Eduard Ginting]
”Mejuah-juah Silih, rumah kange kam?” terbegi sora Pa Corah erlebuh darat nari. Paksa é wari enggo nge ben, pét-pét pe enggo ersora. Matawari pé enggo ku sundutna.
”O, Silih… Rumah ka nge kam é” terbegi ngolihi sora Pa Corah. Kuskas Perlanja é ku labah ngayaki temué na.
”Rumah Silih, rumah. Kai kin ndai é, kuidah duana kam ras turangku é? Man ken kéna min,” nina Perlanja é ngaloi. Perlanja erturangku ras Nandé Corah perbahan nai ersenina nge nini bulangna duana, Pa Sukul ras Pa Semböng.
”Kurumahken, mari!”
”Oe..oe. Eta Nandé Corah”
”Manken kéna min..”
”Enggo-enggo. É denga kal. Dah kam reh ka seninanta Batavia nari, jadi man ndai rumah ta ah. Egia motong kin ndai Silih?”
”Motong Silih, motong nge lalap. Motong ropah. He…he…”
”Bagé na nge, rumah ta ah pé motong nge ndai, motong tarok,” mis ka ngaloi Pa Corah.
”Egia kai kin ndai, duanan kuidah kan reh” nungkun ngolihi Perlanja é.
”Bagénda dah kam, ma wari Jumat énda beberendu ndai nganting manök. Emaka pulung rumah ta ah kita. Jah kita man berngi,” nina Pa Corah njelasken tujun kerehenna. Corah éme anak Pa Corah si galangna. Mbaru dengan dung sekolah i Sekolah Rakyat Kuta Tualah. Kuta Tualah é enggo me terkenal seh ku Nederland perbahan ije lit perusahan minak tualah VOC.
”Oé turangku, ula kari la aku kataken na nindu. Enda ma enggo seh,” nina ka Nandé Corah nambahi ranan Pa Corah.
”Bagé ari. Banci yah, enggo seh kata bas aku,” nina ka Perlanja é.
”Ma enggo Silih, énda me kata man bandu. Dagé kami labo ndekah, melala dengan man katanken kami ras turangndu,” nina Pa Corah janahna nagani isapna.
”Bagé-bagé Silih yah. Manjar–anjar kéna”
”Manjar-anjar kari maka la seh-seh Silih. Oé katandu éna ka….”
Itaruhken Perlanja e Pa Corah ras Nandé Corah ku turé. Perban wari pé enggo gelap, émaka pesikap Perlanja é ka mulihi kerina baban na pagi ku kahé.
Terang kenca wari, berkat me Perlanja Sira é ku kahé. Tep-tep kenca i bentasina dalan, biasana i amburkenna Cingkeru. Emaka labo i perneh melihe tengah dalan, perban enggo melala Cingkeruna metua. Engggo kenca gumeling, la gejapna maka enggo menda gedang dalan si ibentasina. Seh ia i Kuta Sawit Seberang. Singgah ia ku bas sada ingan man ndeherken pos jaga kebun sawit Mandor Kiam. Melala tuhu bas kebun na é kalak Jawa keturunen sanga ibaba Belanda i Jawa nari. I tungkir kenna ku bas. Paksa é enterem jelma sangana man perbahan wari pé enggo lewat ciger, enggo lit kira-kira jam 3.
”Masuk, pak” nina perbinaga nakan é. Lebuh kalak ia Mbok Zumirah. Nungkun Mbok Zumirah man Perlanja é, ”Karo opo mas?”
Ndekah sinik Perlanja é, engkai maka tehna aku Kalak Karo aténa. Pinter saja ia kundul ku bas. Labo lit kai pé i pindona. Dungna reh Mbok Zumirah ku inganna kundul, nina ”Karo opo pak?”
”Iya betul mbok, saya orang Karo” nina Perlanja é janahna cinder. Salamina Mbok Zumirah. ”Mejuah-juah!” nina.
”Mejuah-juah. Saya nanya bapak mau makan paké apa?”
”O… begitu, pake terasi sajalah. Sayurnya bikin banyak,” nina Perlanja e gendek ngerana.
Enggo kenca dung man, berkat ka me até Perlanja é ku Médan. Lupa ia maka la lit babana serpi penggalar nakanna. Lanai nin na kawes kemuhen, minter ia kiam bas ingan man é nari. Kepé ken sial ia, idah Mbok Zumirah ia lawes.
”E…e..e.., bapak mau kemana. Bayar dulu pak, Bapak enak saja tidak bayar. Nanti saya pangilkan Opas, tau rasa di penjara!” nina Mbok Zumirah janahna merawa-rawa. Teridah pé ayona megara mbiring.
”Saya mau membayar tapi serpi saya ketinggalan” nina ka Perlanja é ngaloi
”Dasar wong sinting, makan tidak bayar” nina perbinaga é jungut-jungut.
”Sini pak, sini serpinya!”
Ndai tehna aku Kalak Karo, gundari tehna ka mergangku Ginting. Janari kerina tehna é, nina perpola bas ukurna.
”Dari mana kam tau mergaku Ginting?”
”Siapa yang bilang Ginting, wong saya bilangnya sinting! Bapak itu benar-benar sinting, makan enak tidak mau bayar. Piyé iki”
”Ya sudah. Begini saja, saya Bayar pakai Bénggol. Ibu mau tidak?”
”Hari ini saya sial sekali, ketemu orang sinting. Makan tidak mau bayar. Kalau mau bayar juga pakai Bénggol. Kenapa masih ada orang Edan”
”Sebenarnya memang saya mau ke Médan. Ibu mau pesan garam? Nanti saya bawa”
”Tidak usah pak, bapak bayar saja pake Bénggol”
”Ya sudah kalau ibu tidak mau. Ini Bénggolnya. Terima kasih. Mejuah-juah”
Kenca dung man, berkat Perlanja é ku Medan. Seh kenca i Médan singgah ia ku sada tukang emas ras pirak puna kalak Tiongkok.
”Seng, lit kange cincinmu si mejilé nak. Endo lebé sekali. Galaren bayak pagi”
“Haiya… Lit nak. Banci, banci. Ja nari kin engko é ndai,” nungkun Aseng si kalak Tiongkok é. Sapu-sapuna gumisna janahna cirem perban begina ia reh bayakna nina Perlanja é.
”Kenjulu nari”
”Pilihi nah,” nina Aseng ngaloi. Berekenna piga-piga cincin man pilihen.
”Enda saja yah nak, Cincin Belah Rotan”
”Erjabu atém?” nina Aseng ka nungkun.
”Lang nak. Beberenta erjabu. Ma enggo galaren bayak pagi”
”E… la banci nak. Galarim lah. La banci bon”
”Lang nim, ndai mé galaren bayak ningku, oé nim. E Pak Opas é saksina,” nina ka Perlanja é Erjabab. Rembang ka paksa é lit sangana Opas nukor-nukor i jé, emaka la pang Aseng é macam macam perban Opas é megi kai ndai si ibelasken Perlanja é.
”La ko mbiar tangkap Opas é. Cubaken min,” nina Perlanja é cirem janahna lawes mulih ku kuta.


Komentar Terakhir